موندنی گفت به اون دوست دارم .

 دخترک  تا چند ساعتی ، با عکس اون حرف نمی زد ، تا تموم اتفاقایی که اون روز واسه اون

افتاده بود ، واسه زیبا نمی گفت خواب به چشماش نمی رفت ، سحرم وقتی چشاش ،  دیگه

 داشت رو هم می رفت ، آرزو می کرد تو رویاهاش ببینه فرشته رو .

اما دخترک حالا یه غم خیلی بزرگ داشت ، می گفت اگه یه روز یا یه شب تلخ ، تقدیر زیبا رو

یه جا ببره ، که یه دختره دیگه عاشقش بشه ، اگه اون بخواد بره پیش دختره ، اگه وقتی

رفت ، یادش بره اینجا یه کسی دیوونشه ، من دیگه غصه هامو به کی بگم ؟ این روزا تا

کسی حرفی به دخترک می زد ، که تحملش براش ساده نبود ، روبروی زیبا می شست و

می گفت : ببین نازنین اینا دارن به شیشه های آرزوم سنگ می زنن ، اون موقع زیبای ما با

 یه شیوه ی عجیب  آرومش می کرد و می گفت :اینو هم مثل بقیه فراموشش کنه .حالا

دخترک دوباره مثل قبل ، داره از زندگی و آدما ناامید می شه ، حق داره زیبا ی اون اگه بره ،

دوباره اون می مونه با آدمایی که رو برگای پاییز بشه پا می ذارن .آدمایی که دلشون برای

بارون شدید تنگ نمی شه ، می گفت : یعنی من با اینا زندگی کنم ؟

این سؤال داشت دیگه دیوونه تر از پیشش می کرد . یه شب نشست و این ماجرارو واسه

هر کسی که گمشده ترجمه کرد ، جون هر چی گل نیلوفر تنها توی مرداب خوابیده ، شماها

بهش بگین کجاصبوری می فروشن ، این دوا فقط دست فرشته هاس ؟

خلاصه زندگی این دخترک ، گل خارا و گلای کوچیک حقیقته ، که تو حاشیش فقط با خط سرخ

یه کسی از آسمون نوشته : زیبا جون بمون . تو بری موندن من دیوونگیه ، آخرین حرفم اینه:

تو بری آخر این زندگیه ......